DVV 1 toont suprematie!

Gisteren was het dan eindelijk zover. DVV 1 kon zich voor het eerst in haar geschiedenis tot kampioen kronen van de 1^e klasse. De strijders moesten daarvoor donderdag 31 maart 2011 afreizen naar Heyendaal Nijmegen. Daar stond de zo goed als gedegradeerde Heyendaal 3 te wachten. Op papier een gemakkelijke wedstrijd, aangezien de tegenstander op de laatste plaats bivakkeerde en DVV 1 soeverein aan kop ging.

Toch brengt een kampioenswedstrijd altijd een vorm van druk met zich mee. Het was natuurlijk de vraag of DVV 1 bestand was tegen deze druk? De afgelopen week werd er al druk gespeculeerd op het gastenboek van het ‘door vrienden’ opgerichte volleybalteam. Aagje voorspelde ondermeer een 0-4 overwinning en Vocasa wilde graag dat DVV pas een week later om het kampioensschap zou gaan spelen.

Ondertussen was bij het verzamelpunt (sporthal Druten) aardig druk. De sfeer was vrij relax al zag je bij Rob, Emiel, Roy en teller Arjan wel enige spanning. Toch was het weer ‘vandaaltje’ Bram, die alle aandacht naar zich toe trok. Ondanks het feit, dat het streng verboden is om zelf eten & drinken mee te nemen en te verorberen in de sporthal; flikte Bram het toch om een pizza shoarma naar binnen te werken. Uiteraard werd hij bijgestaan door Eric, die het niet kon laten een stukje onder de ogen van Bram weg te snoepen.

Toen iedereen eenmaal aanwezig was kon de reis naar Nijmegen ingezet worden.

Op de bestemming scheidde de wegen van de spelers en de supporters zich. Coach Arie en spelers zochten de kleedkamer op en de supporters onder leiding van Teammanager Axel gingen richting de kantine van het Universitair Sportcentrum. Bij het nuttigen van de tweede alcoholische versnapering, ging de telefoon van Teammanager Axel af. Het was conditietrainer Stefan, die met enkele spelersvrouwen al op de tribune was gaan zitten en zich afvroeg waar de rest was. Met Axel als teammanager had Stefan achteraf beter moeten weten en direct naar de kantine moeten lopen.

Warming-up

De eerste psychologische oorlogsvoering was al begonnen aan de zijde van Heyendaal 3. De aanvangstijd werd namelijk (zoals wel vaker) wat later dan de geplande 21:00. Toch bracht dit DVV 1 niet van haar voetstuk. Aan de warming-up te zien waren de spelers er klaar voor. Ondertussen nestelde ook de DVV 1 supporters enclave zich op de tribune. Daar stonden nog meer DVV 1 fans en bekenden te wachten. Ik (uw razende reporter) vond een goed plekje tussen de herstelde Juffie Marlies en k(n)apster Joyce om zodoende deze kampioenswedstrijd te voorzien van een zo gedetailleerde mogelijk verslag. 

Met het opgehangen spandoek en clublogo-doek van DVV 1 was het publiek klaar om de manschappen van Coach Arie naar een overwinning te schreeuwen.

Set 1: DVV 1 prima uit de startblokken

De warming-up zat erop en beide teams stonden klaar. Coach Arie had zijn vertrouwde 6 namen het veld ingestuurd. Aan de zijde van Heyendaal 3 deed wederom ‘look-a-like’ ‘futsi-kos’ mee. De scheidsrechter gaf de bal aan DVV 1 en zo startte het team uit Druten de eerste set (21:33).

De eerste twee punten gingen verdienstelijk naar DVV 1 toe. Het was tweemaal Ben die de punten binnen haalde. De druk zat er meteen op voor de thuisploeg. Heyendaal 3 zocht naar hun vaste patronen, maar kon deze niet vinden. Ondertussen op de tribune werd DVV 1 als vanouds luidkeels toegezongen en aangemoedigd. Al was dit niet voor iedereen het geval. De dames aan mijn beide zijde werden afgeleid door de dames wedstrijd, die in het midden van het veld werd afgespeeld. Woorden als ‘uiers’ en ‘is dat meisje niet zwanger?’ waren duidelijke statements in een hevige discussie tussen Marlies en Joyce; waar later ook ‘stylisch hakje Lindie’ zich in mengde.

In het veld ging het echter crescendo voor DVV 1. Heyendaal 3 had niets in te brengen en bij een stand van 0-5 werd de eerste time-out aan de zijde van de thuisploeg aangevraagd. Van enige spanning was dus geen sprake meer. DVV 1 speelde vrij en ging vol voor de winst en het kampioenschap. Een blok van Ben leverde een 0-8 voorsprong op. Een daarop volgende aanval van Heyendaal 3 werd door ‘Hans?’ Koster look-a-like helaas uit geslagen en zo was er binnen een tijdsbestek van slechts 7 minuten een stand van 0-10 te zien!

Wederom probeerde de coach van Heyendaal 3 de hegemonie van DVV 1 met een time-out te doorbreken bij een stand van 0-11. Eindelijk leek het ook succes te hebben, want de goedspelende Ben sloeg de bal ruimschoots uit. Was dit dan de ommekeer voor Heyendaal 3? Kon de thuisploeg nu eindelijk een serietje van punten maken? ‘Dagutniejung!’ was waarschijnlijk de gedachte van de spelers van DVV 1. Het was namelijk de beurt aan ‘boem-boem de Jong’ om wat van zich te laten horen en hoe! Met zijn befaamde slag mepte hij de bal binnen. De set-ups van Roy waren weer op maat en zo maakte ook Lennard en Rob puike punten.

Heyendaal 3 slaagde er in nog wat punten te maken, door prima opgezette aanvallen af te maken. Toch was het DVV 1, die de lakens uitdeelde en zo geschiedde het dat, rond de klok van 21:47 een 10-25 score genoteerd kon worden.

Set 2: toch wat nervositeit?

In de afgelopen wedstrijden was een tendens te zien, dat DVV 1 in set 2 altijd wat minder scherp oogde. Dat was wederom vanavond het geval. Het eerste punt werd door Lennard nog wel strak op de lijn binnen geslagen, maar de side-out ging vervolgens direct naar Heyendaal 3. Een subtiel tikje van Ming, gaf echter ‘Hans’ van Heyendaal wederom het nakijken. Zo gingen de punten heen en weer en was er sprake van een lichte verslapping aan de zijde van DVV 1. Ondertussen op de tribune werd er weer druk gespeculeerd. Arjan zag direct de verslapping en pakte direct de toeter bij de hand om DVV 1 aan te moedigen. Mijn blik ging echter even naar links naar het midden van het veld. Daar speelde een op afstand een ‘schöne uitziende speelster’ mee met rugnummer 3 aan de dameszijde van Vocasa, die de aandacht trok. Maar zo waren er meer mannen, waar onder Teammanager Axel, die zo nu en dan met een schuin oog naar links keken! Successupporter Sanne keek echter met volle bewondering naar de wedstrijd van Heyendaal 3 en DVV 1.

Enfin terug naar de wedstrijd. De nervositeit aan de zijde van DVV 1 was slechts van korte duur. Heyendaal 3 ging mee tot 8-13. Bij vlagen kregen de supporters leuke rallies voorgeschoteld. DVV 1 zette set 2 vervolgens naar de hand. Een aanval waar Rob via het blok de bal uitsloeg, zorgde voor de 10-18. Heyendaal 3 was slechts daarna nog één keer in staat om een punt te maken. Een opvallend moment nog in set 2 was de schouderbal van Emiel aan het net. Dankzij zijn reflex met zijn schouder bleef de bal in het spel en scoorde DVV 1 het punt. Uiteindelijk werd set 2 zakelijk uitgespeeld en werd het 13-25 voor DVV 1.

Set 3: geen kind aan Heyendaal 3

Ongewijzigd begonnen beide teams de derde set. Het mocht duidelijk zijn dat Coach Arie geen risico ging nemen en zeker wilde zijn van het kampioenschap. Heyendaal 3 vocht nog wel voor wat ze waard waren. Echter konden ze met hun spel op geen enkel moment imponeren. Een 2-1 voorsprong voor Heyendaal 3 werd snel teniet gedaan door de bezoekers. Een goede aanval waaruit een speler van Heyendaal goed kon uithalen en de bal vol raakte, wist Rob nog te pareren. De bal caramboleerde met enig fortuin tussen twee uitstaande steunpilaren aan het plafond. De aanval die daarop volgde leverde DVV 1 het punt op. Wederom hadden de twee time-outs (bij een stand van 4-7 en 5-16) van de thuisploeg weinig invloed op het spel van DVV 1. Toch stokte de machine uit Druten bij 6-18. Het lukte Heyendaal 3 een klein serietje neer te zetten en pakte vier punten op rij. Ondertussen op de tribune had de vrouw van El Capitano; Carolien de camcorder in haar hand. De geweldige entourage en steunbetuigingen aan het adres van DVV 1 werd vastgelegd door ‘cammy’ Carolien. Zelfs de notities van mij, uw razende reporter, werd op film vastgezet; voor het geval ik het niet meer wist. Ondertussen deelde Teammanager Axel blikjes bier uit. De buit was in de ogen van de teammanager zo goed als binnen. Dus kon er in zijn ogen worden gedronken op de naderende euforie. Kortom: ‘ain't no party like an alcoholic party!’. Carolien richtte de camcorder weer op de wedstrijd en ook ik wierp mijn (bier)blik weer op de wedstrijd. De thuisploeg slaagde er niet in om servicedruk te houden. Na vier punten, zorgde Rob voor de side-out, dat DVV 1 de 10-20 opleverde. Het verzet van Heyendaal 3 was daarmee gebroken. Lennard maakte een goed opgezette aanval af, waarna het aan Minggoes de eer was om de winst veilig te stellen; 12-25!

Set 4: op eigen kracht!

De verwachte winst was binnen. Nu restte de spelers van DVV 1 alleen nog de laatste set binnen te slepen. Dit zou dan automatisch betekenen, dat de naaste concurrenten niet meer langzij konden komen. Zonder al te veel druk op te leggen, verliep de laatste tactische bespreking gemoedelijk. Coach Arie wist dat zijn spelers hem niet teleur zouden stellen, maar wist ook dat Heyendaal 3 geen partij was. De reserves (Marco, Bram en Erik) steunde als vanouds hun ploegmaten en genoten opzichtig van de fans, die op de tribune stonden. Zoals verwacht ging het eerste punt naar DVV 1. Ben smashte de bal heerlijk binnen. Toch kwam er direct antwoord aan de kant van de thuisploeg. De side-out ging naar Heyendaal door een voortreffelijk blok van hun nummer 1. De tot zoverre goed fluitende scheidsrechter ging toch in de fout, door een bal goed te geven van Heyendaal terwijl deze voor zijn neus langs de buitenkant van de paal over het net ging. Ondertussen op de tribune roerde men zich over deze opzichtige goedkope beslissing in het voordeel van Heyendaal. De gewoonlijke termen vlogen de scheidsrechter om de oren. Zelfs de vader van El Capitano en twee oud spelers (Peter en Renee), gingen tekeer!

Toch bleef DVV 1 een maatje te groot voor Heyendaal 3. Bij een stand van 5-7 was het wederom de coach van de thuisploeg die om een time-out vroeg. Wederom bracht deze onderbreking Heyendaal niet het gewenste resultaat, want niemand minder dan Emiel liet zien, hoe je een bal in moest slaan! Het leek erop dat de Nijmeegse ploeg slechts één doel had: het halen van de 10 puntengrens. Tot op heden was dit ze ook geluk en dit zou ook in de laatste set zo zijn. Bij een stand van 11-19 (een foutje van Lennard) ging het snel. Een goed blok van Roy en Benjamin en een diagonaal gemaakte punt van Rob was de opmaak naar het kampioenschap. Heyendaal 3 kon nog slechts twee keer wat tegen prikken en haalde zo de punten 12 en 13 binnen. Bij een stand van 13-24 kreeg de thuisploeg nog de service. Ondertussen op de tribune werd door de supporters van DVV 1 al een feestje gebouwd. Het getoeter en geschreeuw voor nog 1 punt werd uiteindelijk ook te machtig voor de speler die de service had van Heyendaal. Deze sloeg de bal fout tegen het net waarna de spelers van DVV 1 elkaar in de armen vlogen.

Nabeschouwing

De feestvreugde brak los. Supporters, vrienden, ex-spelers, familie en vriendinnen juichten de kampioenen toe! Zij verzamelden zich onder de tribune waar de trouwe fans hen de hele wedstrijd hebben aangemoedigd. Met de overhandiging van de zelf gemaakte schaal, was het moment daar. De vrouw van Erik, overhandigde de schaal met alle liefde. De ploeg van coach Arie heeft er een geniale run opzitten zonder nederlagen. Dit heeft geresulteerd in deze mooie kampioensschaal (zie foto), die DVV 1 volkomen terecht in haar bezit heeft gekregen.

DVV 1 van harte gefeliciteerd met het kampioenschap! OP NAAR HET BORDES IN DRUTEN!

 

Uw razende reporter